უძრავი ქონების ყიდვა საქართველოში: რეგისტრაცია ერთ დღეში

უძრავი ქონების უმეტესი ბაზარი მყიდველს აძალებს ლოდინს. ესპანეთი კვირეობით აჭიანურებს ნოტარიუსთან ვადებს, გერმანია — თვეობით საკადასტრო რიგებში. საქართველოში კი ბინის რეგისტრაცია ერთ სამუშაო დღეში სრულდება. მიდიხართ საზოგადოებრივი მომსახურების სახლში პასპორტითა და ხელმოწერილი ნასყიდობის ხელშეკრულებით, იხდით მოსაკრებელს, რომელიც წესიერი ვახშმის ღირებულებაზე ნაკლებია, და ბინა უკვე თქვენია — სანამ რემონტის გეგმას საბოლოოდ მოაწესრიგებდეთ. შესყიდვის გადასახადიც არ არსებობს — სულაც არ არსებობს. ეს რეკლამის ტექსტს ჰგავს, სანამ ამას თბილისის დარბაზში საკუთარი თვალით არ ნახავთ. ეს სტატია ხსნის, როგორ მუშაობს ეს სისტემა, რა ჯდება რეალურად და სად წვება მყიდველი ხაფანგში დღემდე.

რატომაა საქართველო ერთ-ერთი ყველაზე მარტივი ბაზარი

დავიწყოთ იმ წესით, რომელიც ბევრს აოცებს. უცხოელები საქართველოში ბინებს, სახლებსა და კომერციულ ფართებს ყიდულობენ მოქალაქეების თანაბარი საკუთრების უფლებით. არანაირი ნებართვის მოთხოვნა, არანაირი კომისია, რომელსაც უნდა დაუმტკიცო. უცხოელისთვის დამატებითი გადასახადი არ არსებობს, ქვეყანაში ცხოვრება ან თუნდაც ვიზიტი აუცილებელი არ არის. ტურისტს შეუძლია საუზმესა და საღამოს ფრენას შორის სავსებით ლეგალურად გახდეს ქონების მესაკუთრე.

ერთი გამონაკლისი მნიშვნელოვანია. სასოფლო-სამეურნეო მიწა უცხოელი ფიზიკური პირებისთვის დახურულია საქართველოს კონსტიტუციის თანახმად — უპირობოდ. თუ საკადასტრო მონაცემებში ნაკვეთი სახნავად ან საძოვრად არის კლასიფიცირებული, საკუთარ სახელზე ვერ დაარეგისტრირებთ, ხოლო კორპორატიული გვერდის ავლის სქემები, რომლებზეც ინტერნეტში საუბრობენ, ფორუმის განხილვის ნაცვლად ნამდვილი იურისტის დასკვნას საჭიროებს. ქალაქის ბინებისა და საცხოვრებელ ნაკვეთებზე მდგარი ჩვეულებრივი სახლების შემთხვევაში ეს შეზღუდვა პრაქტიკულად არასდროს ჩნდება.

ახლა — ფულის საკითხი. საქართველოში არც შესყიდვის გადასახადი არსებობს, არც გერბოვი მოსაკრებელი და არც უძრავი ქონების გადაცემის გადასახადი. სახელმწიფოს წილი მთელ გარიგებაში მხოლოდ სარეგისტრაციო მოსაკრებელია — დაახლოებით 50-დან 200 ლარამდე, სისწრაფის მიხედვით (დაახლოებით 20-დან 75 დოლარამდე). კვიპროსში გადაცემის მოსაკრებელი 8%-საც აღწევს, გერმანიის ნაწილში კი 6.5%-ს ითხოვენ ჯერ კიდევ ნოტარიუსთან შესვლამდე. საქართველოში ანალოგიური ხარჯი ბიუჯეტში დამრგვალების ცდომილებაზე მეტს არ წარმოადგენს.

ერთდღიანი რეგისტრაცია — როგორ მუშაობს

უძრავ ქონებაზე უფლებებს აღრიცხავს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, ხოლო მისი მისაღები — საზოგადოებრივი მომსახურების სახლი, ადგილობრივ სახელით «იუსტიციის სახლი». თბილისის ფილიალი მდინარის პირას მდგარი უზარმაზარი მინის შენობაა, სადაც ერთ სახურავქვეშ შეგიძლიათ როგორც კომპანია დააფუძნოთ, ისე ბინა გადააფორმოთ. მთელი ეს სისტემა 2004 წლის შემდეგ, ანტიკორუფციული პროექტის ფარგლებში, თავიდან აიგო: ქაღალდის არქივები გაციფრულდა, შუამავლები გამოირიცხა, თქვენს გარიგებას რომ ამუშავებს, იმ თანამშრომელს პროცესის შენელების არავითარი დისკრეცია არ აქვს. სწორედ ეს არის მთავარი. რეგისტრაცია სწრაფია, რადგან ვერავინ დააჩერებს.

თავად მექანიზმი თითქმის სასაცილოდ მარტივია. მყიდველი და გამყიდველი — ან მათი წარმომადგენლები — ერთად ცხადდებიან, წარადგენენ ნასყიდობის ხელშეკრულებას, აჩვენებენ პირადობის მოწმობას და იხდიან. თან უნდა გქონდეთ სამი რამ:

• ორივე მხარის პასპორტი, ან მინდობილობა და რწმუნებულის პირადობის მოწმობა;
• ხელმოწერილი ნასყიდობის ხელშეკრულება;
• სარეგისტრაციო მოსაკრებელი, ადგილზე ბარათით გადასახდელი.

სტანდარტული მომსახურება 4 სამუშაო დღეს გრძელდება და დაახლოებით 50 ლარი ღირს. სწრაფი მომსახურებისთვის დაახლოებით 200 ლარს იხდით, და გადაცემა ერთ სამუშაო დღეში ფორმდება. ეს არის მთავარი ფაქტი, და, გულახდილად, მეტი ამის მიღმა არაფერია. ხელშეკრულების დამოწმებაც შესაძლებელია იქვე, დარბაზში — ნოტარიუსი აქ არჩევითია, არა სავალდებულო.

საბოლოოდ იღებთ საჯარო რეესტრის ამონაწერს, სადაც თქვენ ხართ მითითებული როგორც მესაკუთრე. ამ ამონაწერს ნებისმიერს შეუძლია ონლაინ ნახოს ქვეყნის ნებისმიერ ობიექტზე, და ეს იმაზე მეტ მნიშვნელობას იძენს, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანს: სწორედ ასე ამოწმებს თქვენი იურისტი, ფულის გადაცემამდე, მართლა ეკუთვნის თუ არა ბინა გამყიდველს და აქვს თუ არა მასზე ბანკის იპოთეკა.

შესყიდვის პროცესი დასაწყისიდან დასასრულამდე

რეგისტრაცია ყველაზე მარტივი ნაწილია. თქვენს ფულს კი უფრო ადრეული ეტაპები იცავს. გონივრული შესყიდვა ჩვეულებრივ ასე მიმდინარეობს:

1. აირჩევთ ობიექტს და შეთანხმდებით ფასზე. ვაჭრობა ჩვეულებრივი პრაქტიკაა, უცხოელებისთვის დასახელებულ ფასებში ხშირად ჩადებულია მოსალაპარაკებელი მარაგი.
2. დაავალებთ იურისტს, ამოიღოს რეესტრის ამონაწერი და შეამოწმოს იპოთეკები, დატვირთვები, თანამესაკუთრეები და გადაუწყვეტელი დავები. ახალაშენებულის შემთხვევაში, ისიც უნდა გადაამოწმოს, აქვს თუ არა შენობას სამშენებლო ნებართვა და დარეგისტრირებულია თუ არა კოშკის ქვეშ მდებარე მიწა სუფთად დეველოპერის სახელზე.
3. ხელს მოაწერთ ორენოვან ნასყიდობის ხელშეკრულებას და გადაიხდით საბანკო გადარიცხვით, არა ნაღდით — რომ ფულის კვალი დარჩეს.
4. დაარეგისტრირებთ გადაცემას საზოგადოებრივი მომსახურების სახლში და მიიღებთ საკუთრების ამონაწერს.

მიაქციეთ ყურადღება, სად ერთვება იურისტი. საქართველოს რეესტრი სუფთაა, მაგრამ რეესტრი გეუბნებათ მხოლოდ იმას, ვინ ფლობს ქონებას დღეს. ის არ გეტყვით, დაასრულებს თუ არა დეველოპერი მშენებლობას, გაუძლებს თუ არა ბროშურაში დაპირებული გარანტირებული შემოსავალი რეალურ დაბალ სეზონს, ან სჭირდება თუ არა გამყიდველის მეუღლის თანხმობა. რამდენიმე ასეული დოლარი იურისტის ჰონორარში ამ ბაზარზე ხელმისაწვდომი ყველაზე იაფი დაზღვევაა. საშინელებათა ისტორიების უმეტესობის ფესვები სწორედ ამ ეტაპის გამოტოვებამდე მიდის.

ერთი სტრუქტურული არჩევანი განსაზღვრავს ყველაფერს შემდგომში — ახალი მშენებლობა თუ მეორადი. თბილისის ძველ უბნებში მეორადი ბინა მყისიერ რეგისტრაციასთან ერთად ნულოვან რისკს ნიშნავს, მაგრამ საბჭოთა პერიოდის შენობები მდგომარეობით ძალიან განსხვავდება ერთმანეთისგან, ხოლო ახალი რემონტი შეიძლება ცოდვებს ფარავდეს. ახალაშენებული ბინები გთავაზობთ განვადებას და თანამედროვე გეგმარებას, მაგრამ რისკს დეველოპერის მშენებლობის დასრულების უნარზე გადაგიტანთ. არც ერთი პასუხი არაა არასწორი. შეცდომაა, თუ ორივე რისკს ერთნაირად შეაფასებთ.

საქართველოში ყოფნა, სხვათა შორის, სავალდებულო არაა. მინდობილობით დისტანციური ყიდვა აქ ჩვეულებრივი პრაქტიკაა: მინდობილობას ატარებთ ნოტარიუსთან და აპოსტილირებთ სახლში, ხოლო თქვენი ქართველი იურისტი ხელს აწერს და აფორმებს თქვენს სახელზე — ბევრი მესაკუთრე საკუთარ ბინას თვეების შემდეგ პირველად ხედავს. დაცვის ღონისძიებებზე ცალკე გვაქვს გზამკვლევი უცხოეთში უძრავი ქონების დისტანციურ ყიდვაზე; მოკლედ რომ ვთქვათ, მინდობილობა უნდა იყოს ვიწროდ ჩამოყალიბებული და ვადით შეზღუდული.

ფული: ფასები, გადახდები და იპოთეკის საკითხი

საქართველო ევროპულ სტანდარტთან შედარებით იაფია, თუმცა უკვე ბევრად ნაკლებად, ვიდრე ხუთი წლის წინ. ფასები საკმაოდ სწრაფად იცვლება, ამიტომ დღეს დაბეჭდილი ზუსტი კვადრატული მეტრის ღირებულება მალევე მოძველდება — უმჯობესია ფასის დონეებზე ვიფიქროთ.

თბილისის ცენტრი ყველაზე ძვირია. ვაკე და ძველი თბილისი ქვეყნის ყველაზე ძვირი მისამართებია — გარემონტებული ბინა იქ პერიფერიის იმავე ფართზე რამდენჯერმე ძვირი ჯდება, ხოლო უცხოელების მოთხოვნა ამ დონეს ინარჩუნებს. საბურთალო «მუშა ცხენია» შუა დონეზე: თანამედროვე კორპუსები, მეტროსადგურები, სტუდენტები და IT-სექტორის თანამშრომლები, ვინც ბინის ქირაობას ეძებს — შესვლის ფასი ვაკეზე გაცილებით დაბალია. მთელი დედაქალაქის მასშტაბით ქირავნობის ბრუტო შემოსავალი ხშირად აღემატება იმას, რასაც დასავლეთ ევროპის ქალაქები სთავაზობენ, და ეს დიდწილად ხსნის, საიდან მოდის ინვესტორთა ინტერესი.

ბათუმში ფასები დაბალია ცენტრალურ თბილისთან შედარებით, ხანდახან გაცილებით დაბალი, ხოლო სანაპირო კოშკებში სტუდიოები ლონდონელი ან მიუნხენელი მყიდველისთვის ბეჭდვით შეცდომას ჰგავს ფასის მიხედვით. სიიაფე რეალურია. ასევე რეალურია მისი მიზეზებიც, რომლებზეც ცალკე ვისაუბრებთ ქვემოთ.

ქუთაისი საწყისი დონის ისტორიაა — საერთაშორისო აეროპორტი, სადაც დაბალბიუჯეტიანი ავიაკომპანიები დაფრინავენ, ფასები დედაქალაქის ნაწილს შეადგენს, ხოლო ქირავნობის ბაზარი არსებობს, თუმცა თხელია. მოთმინება საჭიროა.

გადახდებზე: განცხადებები ჩვეულებრივ აშშ დოლარშია მითითებული, ანგარიშსწორება ქართული ბანკების მეშვეობით ხდება, ხოლო გარედან შემოსული გადარიცხვები საქართველოს მხარეს პრობლემების გარეშე შემოდის. ხახუნი ჩვეულებრივ სახლში ჩნდება — ექვსნიშნა თანხის თბილისისკენ გადარიცხვა თქვენი ბანკის კონტროლის განყოფილებას აღვიძებს, ამიტომ წინასწარ გააფრთხილეთ და ნასყიდობის ხელშეკრულება მზად გქონდეთ საჩვენებლად. სუსტი წერტილია იპოთეკა: არარეზიდენტებისთვის ადგილობრივი დაფინანსება მწირი და ძვირია, ამიტომ უცხოელი მყიდველების უმეტესობა ან ნაღდი ფულით იხდის, ან დეველოპერის განვადებას იყენებს, რომელიც ბათუმში ხშირად უპროცენტოდ ორ-სამ წლამდე ვრცელდება.

შესყიდვის შემდეგაც მიმდინარე ხარჯები დაბალი რჩება. ჩვეულებრივი თბილისური ბინის კომუნალურები ზამთრის გარეშე თვეში რამდენიმე ათეულ დოლარს შეადგენს, ძველი შენობები მხოლოდ სიმბოლურ საერთო ხარჯს იღებენ, ახალი კოშკები კი კვადრატულ მეტრზე ანგარიშობენ მომსახურების საფასურს — ღირს, ხელშეკრულებაზე ხელმოწერამდე წაიკითხოთ, რადგან აპარტ-სასტუმროს მომსახურების ხარჯები ჩუმად «შეჭამს» რეკლამირებულ შემოსავალს. თუ ბინას მოკლევადიანი გაქირავებისთვის მმართველ კომპანიას გადასცემთ, მოსალოდნელია მან შემოსავლის 15-25% დაიტოვოს.

გადასახადები: შეგნებულად მოკლე თავი

ქართული უძრავი ქონების დაბეგვრა ოთხ მოკლე აბზაცში ეტევა — ეს თავად ერთგვარი უპირატესობაცაა.

ყიდვა დაუბეგრავია. სარეგისტრაციო მოსაკრებლის გარდა, თავად შესყიდვა არაფერს იწვევს — არც გერბოვი მოსაკრებელი, არც შესყიდვის გადასახადი.

ქირავნობა მსუბუქად იბეგრება. ფიზიკური პირი, რომელიც შემოსავლების სამსახურში დარეგისტრირდება და საცხოვრებელს აქირავებს, ჩვეულებრივ იხდის ბრუტო ქირავნობის შემოსავლის ერთიან 5%-ს — გამოქვითვების გამოთვლის ან საფეხურების გარეშე. თუ არ დარეგისტრირდით, ავტომატურად 20% მოქმედებს — ამიტომ დარეგისტრირდით, ეს დღის ნახევარი დროღა სჭირდება.

გაყიდვა ხშირად დაუბეგრავია. თუ ქონება ორ წელზე მეტ ხანს გეკუთვნით, ფიზიკური პირისთვის ღირებულების ზრდაზე გადასახადი არ არსებობს. თუ ორ წელზე ადრე გაყიდით, ჩვეულებრივ 5% ეკისრება.

ფლობაც ბევრისთვის დაუბეგრავია. წლიური ქონების გადასახადი მხოლოდ მაშინ ირთვება, როცა ოჯახის შემოსავალი კანონით დადგენილ ზღვარს გადააჭარბებს (მოქმედი ზღვარი, რომელიც უმეტეს ოჯახებს ეხება, წელიწადში 40 000 ლარია), და მაშინაც ის ბაზრის ღირებულების დაახლოებით 1%-ს არ აღემატება. საშუალო შემოსავლიან საპენსიო წყვილს შეუძლია თბილისში ბინა ჰქონდეს და წლიდან წლამდე არაფერი გადაიხადოს.

ეს არის განაკვეთები, რასაც წერის მომენტისთვის უმეტესობა რეალურად იხდის. ქართული საგადასახადო კანონმდებლობა რეგიონულ სტანდარტთან შედარებით სტაბილურია, მაგრამ საკუთარი შემთხვევა ბუღალტერთან გადაამოწმეთ, ცხრილის აწყობამდე.

ბინადრობა: შესაძლოა საერთოდ არც დაგჭირდეთ

აქ არის ერთი არასაკმარისად ცნობილი ფაქტი. ათობით ქვეყნის მოქალაქეს — მოიცავს ევროპის უმეტესობას, ჩრდილოეთ ამერიკას, ყურის ქვეყნებს და აზიის დიდ ნაწილს — შეუძლია საქართველოში ვიზის გარეშე ერთხელ დარჩეს მთელი წელი. არა 90 დღე მოძრავ ფანჯარაში — მთელი წელი. თურქეთში შაბათ-კვირით გადასვლა და უკან შემოსვლა ათვლას ახლიდან იწყებს. მესაკუთრეებისთვის, ვინც ზაფხულს სანაპიროზე ატარებს, ზამთარს კი სხვაგან, ეს იმიგრაციულ საკითხს სავსებით წყვეტს — ნებართვა საერთოდ არ ესაჭიროებათ.

თუ მაინც გსურთ ფორმალური ბინადრობა, ქონების შესყიდვა აღიარებული გზაა, თუმცა წესები ცოტა ხნის წინ გამკაცრდა. ყველაზე ხშირად დასახელებული მოთხოვნაა ქონება, რომლის შეფასებული ღირებულება 150 000 დოლარს აღემატება, ხოლო შეფასებას ატარებს სერტიფიცირებული ქართველი შემფასებელი, არა თქვენი ხელშეკრულების ღირებულება. ეს განაპირობებს განახლებად მოკლევადიან ბინადრობის ნებართვას. დაახლოებით 300 000 დოლარის ზღვარი კი ინვესტორული ბინადრობის უფრო გრძელვადიან ნებართვამდე მიდის. ორივე ციფრს ორიენტირად უფრო მოეპყარით, ვიდრე ურყევ ჭეშმარიტებას — ზღვრები ბოლო წლების განმავლობაში რამდენჯერმე შეიცვალა, ამიტომ ფულის ჩადებამდე დღევანდელი ციფრები ქართველ საიმიგრაციო იურისტთან გადაამოწმეთ.

შემფასებელთან დაკავშირებული დეტალი ბევრს აბრკოლებს. იაფად, სწორ მომენტში ნაყიდი ბინა შესაძლოა ზღვარზე მაღლა შეფასდეს, ხოლო ძვირად ნაყიდი — ზღვარზე დაბლა. საიმიგრაციო სამსახური კითხულობს შემფასებლის ანგარიშს, არა თქვენს ქვითრებს.

სად ვიყიდოთ: მოკლე მიმოხილვა

თბილისი

დედაქალაქს ყველაზე ღრმა ქირავნობის აუზი და ყველაზე ნაკლები სეზონურობა აქვს. ვაკე ეს ძველი ჭადრების ქვეშ ელჩების ვილებია და ყველაზე სტაბილური მოთხოვნა უცხოელებისა და არასამთავრობო ორგანიზაციების თანამშრომლების მხრიდან — ეს უბანია, სადაც ბინას ინახავ, არა ყიდი. საბურთალო ის ადგილია, სადაც შემოსავლის მათემატიკა ხშირად საუკეთესოდ მუშაობს — მჭიდროდ დასახლებული უნივერსიტეტებით, ოფისებით და მეტროსადგურებით. ძველი თბილისი და მისი მეზობელი ვერა თავიანთი მომხიბვლელობით არიან ცნობილი, ხოლო გარემონტებული ბინები იქ ტურისტულ სეზონზე მოკლევადიან გაქირავებაზე კარგად შოულობენ. თუ სტაბილური შემოსავალი უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ზღვის ხედი, თბილისის არჩევის არგუმენტი ბათუმის ნაცვლად მოკლეა.

ბათუმი

ამ შავი ზღვის კურორტში უცხოური ფულის დიდი ნაწილი შედის, და ეს გულახდილ შეფასებას იმსახურებს. სანაპირო კოშკები იაფია, ზაფხულის სეზონი ნამდვილად ხალხმრავალია, უცხოელი მყიდველების წილი მაღალია, ხოლო აპარტ-სასტუმროს პროგრამები თქვენი არყოფნის დროსაც მართავენ ბინას და შემოსავალს გიყოფენ. თუმცა მშენებლობის ხარისხი დეველოპერების მიხედვით ძალიან განსხვავდება — სასტუმროს დონის შენობიდან დაგვიანებით ჩაბარებულ შიშველ ბეტონამდე — ხოლო წვრილი ინვესტორული სტუდიო იმდენად ბევრი აშენდა, რომ ზოგიერთ სეგმენტში ახლა სასტიკი კონკურენცია და ცარიელი ცალსეზონურობა დგება. ეს ბათუმს ცუდ ბაზრად არ აქცევს. უბრალოდ, დეველოპერის რეპუტაცია ხდება თქვენი ანალიზის ყველაზე მნიშვნელოვანი სტრიქონი.

წესი, რომელსაც ადგილობრივი იურისტები ხშირად იმეორებენ: თუ ბათუმელი დეველოპერი ვერ გაჩვენებთ დასრულებულ, დასახლებულ შენობას, რომელიც ვადაში ჩააბარა, მისი დაპირებები ნულად შეაფასეთ და ნახეთ, გარიგება მაინც ამართლებს თუ არა.

ქუთაისი, გუდაური და ბაკურიანი

ქუთაისს საერთაშორისო აეროპორტიან ქართულ ქალაქებს შორის ყველაზე დაბალი შესვლის ფასები აქვს, ხოლო ამის სანაცვლოდ ქირავნობის გასასვლელი ბაზარი თხელია — ეს გრძელვადიანი, მოთმინების მოთხოვნადი ინვესტიციაა. გუდაური და ბაკურიანი სათხილამურო კურორტებია, ძლიერი ზამთრის სეზონით და მშვიდი შუალედური თვეებით, რაც უკვე კვადრატულ მეტრში ჩამოთვლილ ფასებშია ასახული. ნიშური ბაზრები აჯილდოებს მყიდველებს, ვინც მათ პირადად იცნობს, და სჯის იმათ, ვინც უძრავი ქონების გამოფენაზე დგახრილ სტენდზე იყიდა.

რა შეიძლება მაინც წავიდეს არასწორად

მარტივი რეესტრი ყველა გარიგებას უსაფრთხოს არ ხდის, ხოლო რეესტრის ირგვლივ არსებული ინდუსტრია თავად რეესტრზე ბევრად ნაკლებ დისციპლინირებულია. საქართველოში უძრავი ქონების აგენტები არარეგულირებადია — ვინც გინდა, ბარათს დაიბეჭდავს და ბინების ჩვენებას დაიწყებს. უცხოელებს ხშირად გაბერილ ფასს სთავაზობენ იმდენად, რომ ადგილობრივებს ამისთვის საკუთარი ტერმინიც კი აქვთ. ხელშეკრულებები ხანდახან მხოლოდ ქართულ ენაზეა შედგენილი, ხოლო მშენებარე ობიექტების ყიდვას თან ახლავს დასრულების რისკი, ესქროუს დაცვის იმ დონის გარეშე, რასაც მყიდველი ესპანეთსა თუ დუბაიში შესყიდვის შემდეგ ელოდება.

ამ ყველაფრის მართვა ორი ინსტრუმენტით შეიძლება: დამოუკიდებელი იურისტი, რომელიც თქვენ, და არა გამყიდველს, ემსახურება, და დრო, რომელსაც კონკრეტული შენობის შემოწმებას უთმობთ ეროვნული საშუალო მაჩვენებლების ნდობის ნაცვლად. საქართველო ჩვეულებრივი ოდენობის საშინაო დავალებას აჯილდოვებს. უბრალოდ, არასდროს გაიძულებთ მას გააკეთოთ — და სწორედ ეს არის ერთდღიანი რეგისტრაციის ნამდვილი აზრი: სახელმწიფომ გზიდან გადგა, როგორც ფრთხილი, ისე დაუდევარი მყიდველისთვის თანაბრად.

HomeNSearch საქართველოში უძრავ ქონებას ათორმეტ სხვა ქვეყანასთან ერთად წარადგენს. ბაზრის მიმოხილვა შეგიძლიათ იხილოთ ჩვენს საქართველოს ქვეყნის გვერდზე, ხოლო როცა ზემოთ მოცემულ ფასის დონეებს რეალური ციფრები დასჭირდება, სრული კატალოგი ის ადგილია, სადაც მოქმედი ფასების შედარებას შეძლებთ.

ხშირად დასმული კითხვები: უძრავი ქონების ყიდვა საქართველოში

შეუძლიათ თუ არა უცხოელებს საქართველოში უძრავი ქონების ყიდვა?

დიახ, მოქალაქეების თანაბარი საკუთრების უფლებით და ნებართვის საჭიროების გარეშე. ხელმისაწვდომია ბინები, სახლები და კომერციული ფართები. ერთადერთი დახურული კატეგორია სასოფლო-სამეურნეო მიწაა, რომლის დარეგისტრირებაც უცხოელ ფიზიკურ პირებს კონსტიტუციით ეკრძალებათ.

მართლა ერთ დღეში ხდება რეგისტრაცია?

სწრაფი მომსახურებით — დიახ. საზოგადოებრივი მომსახურების სახლში წარადგენთ ნასყიდობის ხელშეკრულებას და პირადობის მოწმობებს, იხდით დაახლოებით 200 ლარს, და გადაცემა დაახლოებით ერთ სამუშაო დღეში ფორმდება. სტანდარტული მომსახურება 4 სამუშაო დღეს გრძელდება და დაახლოებით 50 ლარი ღირს.

რა გადასახადებს იხდით ყიდვისას?

შესყიდვაზე არაფერს — არც გერბოვ მოსაკრებელს, არც გადაცემის გადასახადს, მხოლოდ მცირე სარეგისტრაციო მოსაკრებელს. მოგვიანებით, დარეგისტრირებული ფიზიკური პირები ჩვეულებრივ საცხოვრებელი ქირავნობის შემოსავალზე ერთიან 5%-ს იხდიან, ხოლო ღირებულების ზრდაზე გადასახადი არ ეკისრებათ, თუ ქონება ორ წელზე მეტ ხანს ჰქონდათ (5%, თუ ადრე გაყიდეს).

აძლევს თუ არა საქართველოში უძრავი ქონების ყიდვა ბინადრობას?

შესაძლოა. დაახლოებით 150 000 დოლარზე მეტად შეფასებული ქონება ინახავს განახლებად ბინადრობის ნებართვას, ხოლო დაახლოებით 300 000 დოლარის ზღვარი უფრო გრძელვადიან ნებართვამდე მიდის — ორივე ზღვარი ცოტა ხნის წინ შეიცვალა, ამიტომ ფულის ჩადებამდე მოქმედი წესები გადაამოწმეთ. ბევრი მესაკუთრე ბინადრობას საერთოდ არ ითხოვს, რადგან ათობით ქვეყნის მოქალაქეს საქართველოში ვიზის გარეშე მთელი წლით დარჩენა შეუძლია.